دوباره ایام امتحانات رسید و طبق معمول ...

حس و حال آپ کردن رفته

این شعر حافظ یه چیز دیگست:

امید آنکه از زمره ی کف بُر شدگان قرار گیرید..

اگه وقت کم دارید پر رنگ ها رو عمیق تر  بخونید..

اینم یه شعره دیگه از حافظ خودمون..

حال دل با تو گفتنم هوس استطمع خام بین که قصه فاششب قدری چنین عزیز و شریفوه که دردانه​ای چنین نازکای صبا امشبم مدد فرمایاز برای شرف به نوک مژههمچو حافظ به رغم مدعیان

خبر دل شنفتنم هوس استاز رقیبان نهفتنم هوس استبا تو تا روز خفتنم هوس استدر شب تار سفتنم هوس استکه سحرگه شکفتنم هوس استخاک راه تو رفتنم هوس استشعر رندانه گفتنم هوس است

داشتم فکر ميکردم چي بذارم برا پست جديد يه دفه يادم از يکي از دروس ادبيات تو دانشگاه اومد.. يادش بخير ترم يک، چه حال و هوايي داشتيم.. رياضي۱ فيزيک ۱ زبان.. ادبيات.. نرم افزار ++C.. خاطره ها داريم

چقدر عوض شديم، چقدر زود گذشت

خلاصه به بهانه ي اين پست تجديد خاطره اي شد..

مردان خدا پرده ي پندار دريدند
يعني همه جا غير خدا هيچ نديدند

هر دست كه دادند همان دست گرفتند
هر نكته كه گفتند همان نكته شنيدند

يك طايفه را بهر مكافات سرشتند
يك سلسله را بهر ملاقات گزيدند

يك فرقه به عشرت درِ كاشانه گشادند
يك زمره به حسرت سرِ انگشت گزيدند

جمعي به در پير خرابات خرابند
قومي به بَرِ شيخ مناجات مريدند

يك جمع نكوشيده رسيدند به مقصد
يك قوم دويدند و به مقصد نرسيدند

فرياد كه در رهگذر آدم خاكي
بس دانه فشاندند و بسي دام تنيدند

همت طلب از باطن پيران سحر خيز
زيرا كه يكي را ز دو عالم طلبيدند

زنهار مزن دست به دامان گروهي
كز حق ببريدند و به باطل گرويدند

چون خلق در آيند به بازارِ حقيقت
ترسم نفروشند متاعي كه خريدند

كوتاه نظر غافل از آن سرو بلند است
كين جامه به اندازه ي هر كس نبريدند

مرغان نظر باز سبك سير« فروغي»
از دامگه خاك بر افلاك پريدند

چه زیبا توصیفش کرده شاعرش

من ندانم به نگاه تو چه رازي است نهان

كه من آن راز توان ديدن و گفتن نتوان

كه شنيده است نهاني كه در آيد در چشم؟

يا كه ديده است پديدي كه نيايد به زبان؟

يك جهان راز در آميخته داري به نگاه

در دو چشم تو فرو خفته مگر راز جهان؟

چون به سويم نگري لرزم و با خود گويم:

كه جهاني است پر از زار به سويم نگران

ياد پر مهر نگاه تو در آن روز نخست

نرود از دل من تا نرود از تن جان

چو شدم شيفته ي روي تو از شرم مرا

بر لب آوردن آن شيفتگي بود گران

من فرو مانده در انديشه كه ناگاه٬ نگاه

جست از گوشه ي چشم من و آمد به ميان

در دمي با تو بگفت آنچه مرا بود به دل

كرد دشوارترين كار به زودي آسان

تو به پاسخ نگهي كردي در چشم زدن

گفتني گفته شد و بسته شد آنگه پيمان

از دیروز داشتم برای پست یک مطلب جدید اندیشه میسوزوندم که دیشب به ناگه شیخ پازوک!! به مناسبت سالروز بزررگداشت سعدی برایمان غزلی اس ام اس نمود.. این غزل به شدت بر دلمان بنشست و بر آن شدیم تا در این پستش قرار دهیم..

روزگاریست که سودازده روی توامبه دو چشم تو که شوریده​تر از بخت منستنقد هر عقل که در کیسه پندارم بودهمدمی نیست که گوید سخنی پیش منتچشم بر هم نزنم گر تو به تیرم بزنیزین سبب خلق جهانند مرید سخنمدست موتم نکند میخ سراپرده عمرتو مپندار کز این در به ملامت برومسعدی از پرده عشاق چه خوش می​گوید

خوابگه نیست مگر خاک سر کوی توامکه به روی تو من آشفته​تر از موی توامکمتر از هیچ برآمد به ترازوی تواممحرمی نیست که آرد خبری سوی تواملیک ترسم که بدوزد نظر از روی توامکه ریاضت کش محراب دو ابروی توامگر سعادت بزند خیمه به پهلوی توامکه گرم تیغ زنی بنده بازوی توامترک من پرده برانداز که هندوی توام

"حافظ"

یکی از آرایه های ادبی آرایه ی لب-پیوند هست.. یعنی در طول خواندن آن دولب بالا و پایین مدام به یکدیگر برخورد کنند.

رباعی زیر نمونه ای از این آرایه است.. البته واج آرایی حرف "م" نیز در این رباعی مشهود است.

موی مه ما به بوی ما بویا به                  بی او مویم٬ موی ویم  مأوی به

ماییم و مهی و آن مه ما با ما               ما با مه ما و مه ما با ما به..

راستی اگه کسی میدونست این رباعی مال کیه به ما هم بگه.

آسمانی باشید..